پرکلاغی

شماها هم یادتونه اون موقع‌ها توی ساندویچی‌ها یه ورق می‌چسبوندن می‌نوشتن «نوشابه فقط همراه با ساندویچ» داده می‌شود؟ :))

رایج بود مردم به جای آب معدنی (که اون موقع هنوز نبود) نوشابه می‌خوردن. واسه همین احتمالاً خیلی‌ها از ساندویچی‌ها درخواست نوشابه داشتند و اونا هم واسه اینکه کسب‌وکارشون بگیره یا نوشابه واسه کنار غذای مشتری کم نیاد، می‌گفتن نوشابه بدون غذا نمی‌دن.

من در عجبم چجوری با معده خالی واسه رفع عطش نوشابه می‌خوردن؟ گازش اذیتشون نمی‌کرده؟

دارم کتاب «باری دیگر برایدزهد» (Brideshead Revisited) اثر ایولین وو رو می‌خونم (ترجمه).

یه جای کتاب جولیا به راوی می‌گه صبونه انگور و خربزه خورده.

کنجکاو شدم نویسنده از چه واژه مشخصی برای خربزه استفاده کرده، چون تا جایی که می‌دونم، خربزه کلمه خاصی توی انگلیسی نداره. نکنه گفته melon و منظورش طالبی بوده؟

نمی‌دونم چرا نمی‌تونم به نقد کتاب کسی که توی گودریدز مسائل رو به شکل «مساعل» نوشته، اعتماد کنم :دی

شاید بگید به شوخی با عین نوشته، ولی بقیه جاها نوشته‌اش لحن کاملاً جدی داره و به نظرم دیکته مسائل رو بلد نبوده.

بیا، تازه موبایلم هم باورش نمی‌شه من نوشتم مساعل، هی فکر می‌کنه اشتباه نوشتم و به صورت خودکار کلمه مساعل رو به شکل مشاغل اصلاح می‌کنه :))

خب حالا بیایید بخش مثبت وجودی و نقد کتاب این آدم رو ببینیم: اینکه نوشته بعضی جاها که کتاب رو می‌خونده چشماش پرآب می‌شده. به نظرم آدمی که موقع خوندن یه کتاب می‌تونه گریه کنه (اونم از نوع جنس مذکر) و به جای گریه هم بنویسه پرآب شدن چشم، آدم لطیف و با روحیه مهربونیه.

خب دیگه دست از سر مردم بردارم، برم به زندگیم برسم.

به طرز وحشتناکی حوصله‌ام سر رفته. نمی‌دونم چه طوری توصیفش کنم. انگار زمان کش میاد و بدنت هم متعاقب با اون دچار یکنواختی می‌شه. دلم می‌خواست الان نامرئی بودم، بدنم هم در برابر سرما مقاوم بود و می‌رفتم یه عالمه توی خیابون با سرعت بالا می‌دویدم. یا شاید هم یه عالمه نارنگی می‌خوردم. فکر کنم اگه یه عالمه میوه و آب بخورم حالم بهتر بشه. نصف عصر مثل جسد خواب بودم و فکر کنم همین بی‌تحرکی و دیر بیدار شدن اینجوریم کرده.‌ وسط این بی‌حوصلی نشستم صد صفحه دیگه از کتاب کشتن مرغ مقلد رو بی‌وقفه خوندم و رسیدم به صفحه دویست، یعنی نصف کتاب. واقعاً برام عجیبه چرا این همه سال نتونسته بودم این کتاب رو شروع کنم و بخونم.