پرکلاغی

آدمیزاد موجود مسخره‌ای است. تا زمانی که از صبح تا غروب مشغول کار است دائم غر می‌زند که آی هوار اگر وقت خالی داشتم چنین کنم و چنان کنم (به نقل از حامد همایون!!!) و وقتی سرش کمی خلوت‌تر می‌شود و حجم کارهایش کم‌تر، شروع می‌کند به تنبلی و یک گوشه چپیدن و عمر گرانبها را تلف کردن و کاری نکردن.

همان بهتر که مثل آن موجود مظلوم دراز گوش دور سنگ آسیاب از صبح تا غروب بسته شویم و بچرخیم و وقت خالی و آزادی و فراغ بال نداشته باشیم. دور از جان شما البته.