پرکلاغی

«...کم‌کم ما می‌دیدیم بتوله سر و وضعش بهتر می‌شه، گلوبند سنگین می‌بنده، النگوهای ردیف به هر دو دست، انگشتر الماس، پیراهن‌های ملیله‌دوزی و اطلس، چارقت، خاصه ململ؛ و خیر...! مث یه شازده خانم اومد و رفت می‌کنه. راسی یادم رفت بگم، همون اولام که کار و بارشون تازه خوب شده بود، بتول یه دختر برا مشهدی حسنه زاییده بود و بعدش دیگه اولادشون نشد.»

                                                    داستان‌های زنان- جلال آل احمد