تو زبون ما ضمیر جداگانه برای زن و مرد نداریم. این نشون میده که ایرانیهای باستان چقدر از نظر فکری سطح بالا بودند که زن و مرد براشون در یک سطح بوده و اهمیتی نداشته که موقع حرف زدن روی مرد یا زن بودن طرف تاکید کنند. برعکس خیلی از زبانها که مسالهی ضمیر جدا برای مونث و مذکر نوعی دردسر شده و فمینیستها سعی در خنثی کردن این تاثیرات دارند، زبان پارسی با همچین پدیدهای روبهرو نبوده.
بعضی وقتا کامنتها رو دیر جواب میدم. به گیرندههای خود دست نزنید. دلیلش اینه یا عجله برای نوشتن مطلب جدید داشتم یا میخوام به نظراتتون با فراغ بال و سر فرصت (تقاطع فرصت و وصال شیرازی) جواب بدم :)