پرکلاغی

اون می‌گفت من هیچ تغییری نکردم و به نظر من هم اون همونطوری بود که سال‌ها پیش بود: یه بچه‌ی تپل دوست داشتنی، با این تفاوت که فقط اندازه‌هاش فرق کرده بود!

جالب این بود که با این‌که با هم تماس تلفنی داشتیم ولی با دیدن هم تعجب کرده بودیم و به نظرم یه ذره از هم خجالت می‌کشیدیم! موقع حرف زدن احساس می‌کردم دلمون می‌خواد باز هم همدیگر رو یواشکی نگاه کنیم.

حیف که کار داشت و بیشتر از نیم ساعت همدیگر رو نتونستیم ببینیم ولی این دیدار به من ثابت کرد که:

گذر روزها و ماه‌ها و سال‌ها از خوبی و مهربونی آدم‌هایی که یه زمانی می‌شناختیم کم نمی‌کنه و اون‌ها تغییر نمی‌کنند.