پرکلاغی

هر وقت یکی به جای من پول حساب می‌کنه٬ تو حافظه‌ام بدجوری می‌مونه و همه‌اش حافظه‌ام بهم یادآوری می‌کنه که «دفعه‌ی بعد حواست باشه تو حساب کنی» و کلا این طوری یه حس عذاب وجدان دارم تا وقتی که یه اتفاقی پیش بیاد و من حساب کنم (بماند که با بعضی دوستام نمی‌دونم چرا پیش نمی‌یاد تا من حساب کنم -بس که سمجند تو پول دادن).

دو-سه هفته پیش دوستم پول ساندویچم رو حساب کرد و از اون سه هفته تا حالا من همه
اش عذاب وجدان دارم و منتظرم گشنه‌مون شه تا با هم ساندویچ بخریم و من این بار حساب کنم. خلاصه امروز با هم گشنه و تشنه‌مون(!) شد و من هم از خدا خواسته گفتم «بریم ساندویچ و دوغ بخوریم». تا هم کیف پولش رو درآورد گفتم حساب می‌کنم. الان علاوه بر رفع گشنگی و تشنگی٬ احساس آسودگی وجدان هم بهم دست داده. خدا رو شکر!

من تو پول حساب کردن خیلی بی دست و پا هستم و تا بیام بگم «من حساب می‌کنم» یا بخوام دنبال پولم بگردم, می‌بینم دوستام حساب کردن. واسه همین‌ه همیشه خجالت‌زده‌شون هستم.