بعد از خوردن آخرین کلوچهای که تو کابینت بود، حس قاتلی رو داشتم که یه نفر رو کشته و درست بعد از کشتهشدنش از کشتن یارو پشیمونه. الان آه مقتول منو گرفته و دارم با دلدرد دستوپنجه نرم میکنم. باشد که بعد از خوردن دو کلوچه، طمع زیادی نکنم.
بعضی وقتا کامنتها رو دیر جواب میدم. به گیرندههای خود دست نزنید. دلیلش اینه یا عجله برای نوشتن مطلب جدید داشتم یا میخوام به نظراتتون با فراغ بال و سر فرصت (تقاطع فرصت و وصال شیرازی) جواب بدم :)