پرکلاغی

خیلی غر می‌زد. دیگه داشت حالم به هم می‌خورد. رفتم و با کف پا محکم کوبیدم به کله‌اش. سرش خورد به دیوار و کله‌اش صدا داد و مغزش پاشید به دیوار. اما هنوز داشت غر می‌زد. تفنگم رو برداشتم و همه‌ی گلوله‌ها رو خالی کردم توی تن‌ا‌ش. اما هنوز داشت بی‌وقفه غر می‌زد. یه گالن بنزین برداشتم و کل اون‌جا رو به آتیش کشیدم. از اون‌جا اومدم بیرون. زیپ کاپشنم رو بالا کشیدم و گذاشتم باد خنک پاییزی به صورتم بخوره. توی خیابون بعدی که پیچیدم صداش رو شنیدم که هنوز داشت غر می‌زد.

یک داستان به سبک رئالیسم جادویی