پرکلاغی

لیلی مال من،
لیلی مال تو،
لیلی مال من و تو و یه دنیا

این اولین آهنگی بود که از کامران و هومن دیدم. اون موقع هنوز سی‌دی و دی‌وی‌دی وجود نداشت و من این موزیک‌ویدیو رو روی نوارهای ویدیویی اون سال‌ها دیدم. هومن یه تاپ شلوار چرمی مشکی پوشیده بود و کامران هم موهاش لخت و مشکی پرکلاغی بود. اون موقع‌ها با گروه بلک‌کتز می‌خوندند و توی موزیک‌ویدیوشون شهبال شه‌پره هم بود. با دیدن همون ویدیو برای اولین بار از صدای کامران و هومن خوشم اومد. اما آهنگی که خیلی‌خیلی ازشون دوست داشتم آهنگی بود که توی اون هومن پشت پیانو نشسته بود و با کامران دو تایی خیلی با احساس می‌خوندند. متاسفانه بعد از اون هیچ وقت نتونستم اون آهنگ رو ازشون گیر بیارم و با وجود همه‌ی سی‌دی‌هایی که بعدها ازشون به دستم می‌رسید هیچ وقت این یکی آهنگ بینشون نبود اما هنوز یه تیکه از آهنگشون که می‌خوندند "نگو، نگو، نمی‌شه... بمون واسه همیشه" توی ذهنم بود.

سال‌ها گذشت. یه روز نشستم و توی اینترنت سعی کردم دنبال اون آهنگ بگردم اما چون اسم آهنگ رو نمی‌دونستم همه‌ی آهنگ‌های کامران هومن رو می‌دیدم غیر از اونی که می‌خواستم. دیگه کم‌کم پیدا کردن این آهنگ برام داشت به آرزو تبدیل می‌شد و حتی داشتم شک می‌کردم نکنه اصلا کامران هومن یه همچین آهنگی رو بیرون نداده‌اند و اون فقط یه ویدیوی شخصی بوده که ازشون گرفته‌ان.

امشب که دوباره دلم بدجوری هوس این آهنگ رو کرده بود، اون قسمتی از آهنگ که همیشه توی ذهنم بود روی توی گوگل زدم و در کمال تعجب دیدم خود آهنگ پیدا شد! اسم این آهنگ "بمون واسه همیشه" هستش. یه لینک رو گرفتم و دانلود کردم، و بعد با کلی ذوق شروع به گوش دادن کردم اما دیدم این که صدای کامران و هومن نیست! انگار یه نفر نشسته و با گیتار آهنگ اون‌ها رو خونده. البته قشنگ خونده بود اما من خود آهنگ رو می‌خواستم. دوباره رفتم توی گوگل و دیدم به غیر از این دیگه چیزی از این آهنگ پیدا نمی‌شه. داشتم کم‌کم دیوونه می‌شدم... اما با چند بار گشتن و عوض کردن عنوان آهنگ، بالاخره به آرزوی دیرینه و چند ساله‌ام رسیدم و این شب زمستونی برفی برام چندین برابر قشنگ‌تر شد.

دیوونه‌ی نگات شدم     عاشق خنده‌هات شدم
شونه برای گریه‌هات    من خاک زیر پات شدم
تو اون فرشته‌ی خدا    که اومدی از قصه‌ها
اون که از اولین نگاه     عشقو با من کرد آشنا
نگو نگو٬ نگو نمی‌شه     بمون واسه همیشه