با گذر زمان دارم به این نتیجه میرسم که پیدا کردن یه دوست خوب، یه همفکر و همزبون کار خیلی سختیه، و از اون سخت تر نگه داشتن این دوستها در مسیر زمان و در طی بالا پایینهای زندگیه. وگرنه وقتی خوش و سرحالی و با کسی جر و بحث ات نشده، همه هم باهات خوبند! مهم توی همون کدورتهاست که بعضی ها میمونند و همچنان شونه به شونه ات راه میان، و بعضی دیگه غزل خداحافظی رو میخونن. اینجاست که مثل یه غربال، دوستای موندگار از گذری ها جدا میشن و برات میمونن.
بعضی وقتا کامنتها رو دیر جواب میدم. به گیرندههای خود دست نزنید. دلیلش اینه یا عجله برای نوشتن مطلب جدید داشتم یا میخوام به نظراتتون با فراغ بال و سر فرصت (تقاطع فرصت و وصال شیرازی) جواب بدم :)