پرکلاغی

تا حالا شده یه شب تا صبح بیدار بمونی؟ اونقدر بیدار که سپیدهٔ صبح رو ببینی‌ و نور شیری رنگ که خودش رو روی دیوارها می‌ندازه؟ بارها و بارها دیدم. بیدار موندم. شب رو به صبح دوختم. و از اینکه جزو معدود آدم‌هایی هستم که این کار رو می‌کنند لذت بردم و همزمان حس عذاب وجدان داشتم بابت تلف کردن خواب و هدر دادن روز بد در تختخواب. اما با این وجود دلیلی‌ نداره که از زندگی‌ جغدی‌ام گله‌ای داشته باشم. من همینم. یه موجود شب بیدار شب‌بیمار و شب زنده دار! قابل تغییر هم نیستم پس یاد گرفتم خودم و خصایصم رو دوست داشته باشم.

بدجور یاد این پستم افتادم سال‌ها پیش. یکی‌ از روزهای تابستونی که شبش رو به صبح رسونده بودم. بیدار بیدار.